Ruud Gebel

Soms valt er niets te lachen: Ruud de Leuw, lijsttrekker van Alphen Lokaal, is in de nacht van vrijdag op zaterdag in zijn slaap overleden. Een goed politicus met een sociaal gezicht, maar voor alles een aardige, humorvolle vent. Ik was er van overtuigd dat hij bij de volgende verkiezingen een comeback zou gaan maken, maar dat mag niet zo zijn. Ruud komt nooit meer terug. Ik wens zijn vrouw, familie en vrienden veel sterkte toe met het verwerken van dit grote verlies.

Twee partijen hebben afgelopen week hun ware aard getoond: de SP en de zorg(?)verzekeraars. Eerst de SP. Ten eerste is de hoofdredacteur van het partijblad geschorst omdat zij het artikel waarin het democratisch gehalte van de SP aan de kaak werd gesteld weigerde terug te trekken. Het artikel zou onevenwichtig zijn. Volgens mij bepaalt de hoofdredacteur dat, bovendien staat het een ieder vrij om een reactie op het artikel te schrijven. Kortom, het artikel bevatten voor de partij onwelgevallige zaken. Ten tweede heeft het Politbureau van de SP, de partijraad, met 96% van de stemmen aan Yilderim gevraagd zijn zetel ter beschikking te stellen, een democratisch verworven zetel wel te verstaan, ten behoeve van de door de partij gewenste kandidaat. Ik zou mij doodschamen, maar de SP'ers tuimelen op radio en TV over elkaar heen om te vertellen dat het allemaal wel meevalt, en dat de partijraad toch ook een democratisch orgaan is. Bij erosie komen de wortels boven!
De zorgverzekeraars zijn bezig met het voorbereiden van risicoselectie. Rokers en mensen met overgewicht moeten een hogere premie betalen. Vorige week heb ik meegedaan aan een soort denktankbijeenkomst van de Raad voor de Volksgezondheid over patiëntenplichten. Niemand van de aanwezigen was voorstander van risicoselectie, ook één van de aanwezige verzekeraars niet. Het is ook een heilloze weg. Ten eerste is er sprake van een verslaving, of op zijn minst een onvermogen om iets aan de risicofactoren te doen. Verzekeraars gaan er in dit denkmodel van uit dat mensen bewust blijven roken of te dik worden en daardoor later ziek worden. Dat is niet het geval. Niemand wil ziek worden. Ten tweede: waar houdt het op? Mensen die vaak in een auto zitten hebben een hoger risico op ongevallen dan mensen die dat niet doen, mensen die veel sporten hebben een hogere kans op sportblessures, mensen met een bepaalde ziekte in de familie hebben een hoger risico op de betreffende ziekte et cetera. Ga je daar allemaal onderscheid in maken en mensen een hoger risico geven? Ten derde: hoe controleer je een en ander? Ga je alle verzekerden boven de 18 keuren en controleren? Dat kost je zo een miljard per jaar. Laten de schadeverzekeraars zich nu eens echt als zorgverzekeraars gedragen. Ons zorgstelsel is gebaseerd op solidariteit, laten we dat vooral zo houden.
Afgelopen donderdag heeft de raadscommissie van 20.00 tot 00.15 uur vergaderd over de nieuwe uitvoeringsorganisatie WMO, die tot stand moet komen door een fusie van Stichting Zorgwijzer en Stichting Welzijn. Veel partijen hebben in meer of mindere mate twijfels. Wij hebben vooral moeite met het onderbrengen van het indicatieproces bij de stichting, die ook de uitvoering doet. Het blijft vreemd dat degene die bepaalt op welke producten iemand recht heeft ook de producten verkoopt. Wij blijven bij het standpunt dat het CIZ de indicering moet doen. Door op een behoorlijke manier een offerte bij CIZ te vragen waarin je zaken als huisbezoek en een goed bereikbaar loket in Alphen vraagt, krijg je een goed product waar je het CIZ ook op kunt afrekenen. Ten tweede hebben we vraagtekens bij de financiën: het lijkt aan de krappe kant geschat. Als je de stichting een te krappe start geeft, bouw je vanaf het begin een probleem in. Het geld voor de stichting moet wel uit een andere pot komen dat het Plan Investeren in Mensen. Dat plan is bestemd voor waar de naam op duidt: investeren in mensen, niet in exploitatieproblemen van een stichting. Bovendien moeten de gelden structureel van aard zijn, conform de door de raad op 28 juni geaccepteerde motie.
Ik heb goed nieuws voor de mensen die zich regelmatig aan mijn weblog ergeren: ik zal pas op 2 september weer van mij laten horen, tenzij ik iets dringends kwijt wil. Ik wens u een prettige zomervakantie, tot 2 september.

"The most terrifying words in the English language are: I'm from the government and I'm here to help". Deze quote van Ronald Reagan is mij uit het hart gegrepen. De bemoeizucht gaat steeds verder, en komt steeds meer achter de voordeur. Een citaat uit het 'regeerakkoord met plaatjes': "Vanaf 2009 kunnen instellingen die zich bezighouden met jongeren, zorgleerlingen, risicosignalen over jongeren melden bij de Verwijsindex Risicojongeren." Het gaat misschien wat ver om te spreken over de opvoed-Gestapo, maar aan de andere kant gaat dit idee ook veel te ver. Het moet niet gekker worden: van elk kind dat een mogelijk risico loopt worden risicosignalen vastgelegd in een automatiseringssysteem. Big brother is watching you. Als dokter weet ik dat als je een gewricht te veel of te lang ondersteunt met een brace, dit gewricht alleen maar zwakker wordt. Dat terwijl de patiënt het wel prettig vindt, deze ervaart steeds meer steun van de brace. Zo gaat het hier ook: ouders vinden het wel prettig als ze veel ondersteund worden, maar worden ongemerkt steeds afhankelijker van deze steun. Zo kweek je een generatie ouders die niet meer op eigen benen kan staan en krijg je de self-fullfilling prophecy: "Zie je wel, ze hebben steun nodig". Gelukkig kun je geen opiniepagina meer openslaan of je merkt dat het verzet groeit.
Ander voorbeeld: het op grotere afstand plaatsen van coffeeshops t.o.v. scholen. Wat blijkt: dat werkt volgens vooraanstaande wetenschappers averechts. Het gebruik wordt niet teruggedrongen, er zullen meer jongeren bij scholen gaan dealen. Alles wat je in dit opzicht verbiedt, leidt uitsluitend tot het 'ondergronds' gaan. Zorg dat kinderen de bagage hebben om te weten wat ze doen (voorlichting over alcohol en drugs, Kanjertraining op school), maar heb niet de illusie dat je alle misbruik kunt terugdringen. Ook tieners hebben een eigen verantwoordelijkheid, en ontsporingen zullen blijven optreden.
Afgelopen donderdag bij een bijeenkomst van Rabobank en Lagro Advocaten geweest, waar burgemeester Schoof en Hans Wiegel als sprekers aanwezig waren. De burgemeester gaf een goed overzicht van alle ontwikkelingen in het Groene Hart, Hans Wiegel gaf wat internationale en nationale bespiegelingen over economie. Hij besteedde ook aandacht aan de regeldrift van de overheid, en noemde de arbowetgeving als voorbeeld: bij een eerste controle moesten er in een bedrijf ramen in het dak van het magazijn, bij de tweede controle moesten daar gordijnen voor tegen het invallend zonlicht. Wat ik mij vervolgens afvraag, is hoe we dat nu echt kunnen terugdringen. Voorbeeld: donderdag was er tevens een presentatie van de nieuwe wet ruimtelijke ordening. Deze is bedoeld om e.e.a. eenvoudiger te maken, maar dankzij de nodige amendementen is het tegenovergestelde gebeurd. Daar hebben we binnen de gemeente en de raad ook een handje van. Regelzucht is gebaseerd op wantrouwen. Kunnen we bij wijze van experiment nu bij de volgende vijf plannen alle evaluaties, rapportages e.d. weglaten, en eens kijken hoe het loopt? Misschien komen we er tot onze verrassing achter dat ook zonder alle controles plannen goed kunnen lopen.
Afgelopen week veel ophef over onze vragen over illegalen. We wachten het antwoord van het college af, maar we zijn pas tevreden als het college met een oplossing komt. Alles schuiven op het bord van de Rijk terwijl we er als gemeente wel degelijk mee te maken, wel het zoet (de pardonregeling) maar niet het zuur (opgeven van illegalen) voor je rekening nemen hebben is wat ons betreft in ieder geval geen optie. Wat lees ik in Binnenlands Bestuur? Als reactie op de suggestie van Rutte gemeenten te straffen als ze niet meewerken door een korting op het Gemeentefonds stelde Albayrak dat Deetman, voorzitter van de VNG, haar het vertrouwen heeft gegeven dat de regeling wordt uitgevoerd zoals afgesproken....
Ook ophef over twee uitwerkingen van het speelruimteplan 2005 dat op initiatief van de VVD tot stand is gekomen: aan de Canadalaan en de Houtzwam. Mogelijk verdient de tijdigheid van de voorlichting door de gemeente geen schoonheidsprijs, maar voor de rest is er sprake van een nota die een gedegen voorbereiding heeft gekend, waar bewoners en kinderen zijn betrokken bij de opstelling en waar de index geen ruimte laat voor interpretatie. Als in de krant wordt beweerd dat je erg moet zoeken naar de detailplanning, raad ik de krant aan de volledige nota eens te bekijken inclusief de bijbehorende plankaarten. Bij elke speelplek op de kaart staat een nummer, dat je in het speelplan kunt terugvinden en waar precies staat wat er waar gaat gebeuren. De nota is door de gehele raad vastgesteld en daar wordt wat mij betreft niet aan getornd. Dat laat onverlet dat de bewoners wel inspraak kunnen hebben in de inrichting van de plek, maar je moet jongeren toch plaatsen bieden om met een groepje samen te kunnen kletsen. En ja, er gebeurt vaak meer dan alleen kletsen. Daar heeft de gemeente ook een taak om er voor te zorgen dat er geen overlast voor de buurt ontstaat. Want ook dat ben ik met de bezwaarmakers eens.
Tot volgende week.

Afgelopen weekeinde ben ik met mijn gezin naar Londen geweest. Voor de kinderen (op de foto onder een fontein in Christopher's Place achter Oxford Street) was het de eerste keer. Weinig gemerkt van verscherpte controles, de aandacht voor terrorisme leek weggeëbd. Alleen op Heathrow moesten we onze schoenen uittrekken bij de security check. Natuurlijk, tassen worden gecontroleerd bij de London Eye, de Tower etc., maar daar ben je inmiddels aan gewend. Dit weekeinde hoor je dat er pogingen zijn geweest tot aanslagen op o.a. Picadilly Circus, een plek waar we in de vier dagen Londen vaak langs zijn gereden. Toch een vreemd idee. 'Zie je wel, ik zei toch dat je niet naar Londen moest gaan', zei één van mijn familieleden. Maar dat is nu juist wat ik niet wil: mijn vrijheid laten beknotten door een stelletje fanatieke idioten die ten onrechte menen dat hun geloof dit soort daden rechtvaardigt.